વિજયની સફર – ૧
© Pritઅમદાવાદ શહેર જે ઘણા લોકોની સપનાની નગરી છે. લોકોને અહીં વસીને ખૂબ રૂપિયા કમાઈ ઘર અને પરિવાર સાથેનાં સપનાં હોય છે. કહેવાય છે ને ઘણા લોકોને સીધેસીધું ક્યારે મળી જતું નથી. વાત છે ગુજરાતના એક નાનકડા ગામમાં રહેતા વિજયની છે. તેને નોકરી અને પરિવારની જવાબદારી અને ઘરનાં મહેણાંટોણાં સાંભળી શકતો ન હતો. તેની પાસે હવે ઘરમાંથી નીકળીને શહેરમાં ગયા વગર કોઈ છૂટકો ન હતો પણ જાય તો જાય ક્યાં? એવી પરિસ્થિતિ હતી. વિજય માટે તો શહેર નવું અને ત્યાં કોઈ ઓળખે નહીં પણ વિજયે તો નક્કી કર્યું કે હવે તો કંઈક કરવું જ પડશે. વિજયે નક્કી કર્યું કે અમદાવાદ જઈને ગમે ત્યાં જે કામ મળશે તે કરીશ.
તે દિવસ પછી વિજયને અમદાવાદ જવા માટે રાતે ઊંઘ આવતી ન હતી. વિજયે આજે રાતે જ નીકળી જવું હતું પણ તેના ગામમાં બસ કે અન્ય કોઈ સુવિધા ન હતી પણ મનમાં તો નક્કી જ કર્યું હતું. જવું જ છે, પછી શું ? વિજય ઘરેથી બે જોડી કપડાં-રૂમાલ અને બે હજાર રૂપિયા તથા તેના સપનાનો થેલો લઈ ઘરેથી રાતે જ ૮ કિલોમીટર સુધી ચાલતો ચાલતો હાઇવે સુધી પહોંચી ગયો હતો. વિજયે હાઇવે પર હાથ ઊંચો કરીને કોઈ વાહન ઊભું રાખવા મથતો હતો પણ માથે અંધારું અને રાતે લૂંટના બનાવો બનતા હોવાથી કોઈ તેને બેસાડવા માટે તૈયાર જ હતું.
ઘણો સમય વીતી ગયા પછી એક ટ્રક આવી રહી હતી. તે ટ્રકની આગળ લખ્યું હતું કે કોઈ તમારું નથી એટલે ખુશ રહો. આ વાક્ય વાંચીને વિજયને થયું કે આ ટ્રક મને મદદ કરશે. વિજયે હાથ ઊંચો કરતાં ચાલકે ટ્રક ઊભી રાખીને વિજયને પૂછ્યું કે,
સ્ટોરી વાંચવા અને વોટ કરવા માટે અહીં ક્લિક કરો.
https://awards.storymirror.com/author-of-the-week/gujarati/nominees/
